Ron Carter

Ur. 1937-05-04, Ferndale, Michigan (USA)

basista

Jako dziecko Carter ćwiczył na wiolonczeli, marząc o karierze muzyka klasycznego. Opanował też biegle inne instrumenty - skrzypce, klarnet i puzon, jednak instrumentem swojego życia uczynił kontrabas.

Z czasem zmienił swoje zainteresowania muzyczne i zdecydował się poświęcić jazzowi, kiedy uświadomił sobie, że jako artyście murzyńskiemu ciężko będzie przebić się na rynku muzyki klasycznej, a ambicja i poczucie własnej wartości nie pozwoliłyby mu na przyjęcie drugoplanowej pozycji. Kiedy rozpoczął stałe występy z muzykami jazzowymi w kwintecie Chico Hamiltona, miał już ponad 20 lat.

Później jednak jego kariera potoczyła się oszałamiająco. W latach 60. współpracował z tak wybitnymi przedstawicielami nowoczesnego jazzu, jak Eric Dolphy, Don Ellis, Cannonball Adderley, Mal Waldron i Thelonious Monk. W latach 1963-68 współtworzył słynną sekcję rytmiczną Milesa Davisa, wraz z Herbiem Hancockiem i Tonym Williamsem. Stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych i na swoim koncie ma kilkaset płyt.

W czasie współpracy z Davisem i później występował i nagrywał z takimi artystami, jak George Benson, Stanley Turrentine, New York Jazz Sextet/Quartet, Sonny Rollins, V.S.O.P. (Carter, Hancock, Williams, Wayne Shorter i Freddie Hubbard), McCoy Tyner i Milestone All Stars. Od czasu do czasu prowadził też własne zespoły i nagrywał płyty. Podobnie napięty terminarz miał w latach 80. jako częsty partner muzyczny m.in. Hubbarda, Cedara Waltona, Jima Halla i George'a Duke'a. W tym samym czasie po raz kolejny w towarzystwie kolegów z kwintetu Davisa wyruszył w trasę po USA, z tym że tym razem bez Shortera i Hubbarda, za to z Wyntonem Marsalisem.

Carter należy do najwybitniejszych kontrabasistów w całej historii jazzu. Dysponuje oszałamiającą techniką, której jednak nie nadużywa, koncentrując się przede wszystkim na pracy w sekcji rytmicznej, grając z precyzyjnym, motorycznym wyczuciem rytmu. Jest wymarzonym akompaniatorem śpiewaków: regularnie występuje z Leną Horne, w swojej dyskografii ma płyty z Arethą Franklin i innymi sławami wokalnego jazzu, a jego duet z Helen Merrill w "My Funny Valentine" z 1968 r. jest od 30 lat obiektem analiz młodych kontrabasistów. Podobne piętno doskonałości nosi jego solo we własnym utworze "Third Plane". Jednakże największa siła Cartera leży w grze sekcyjnej i choćby z tych powodów jego klasyczne nagrania z Davisem, w których tyle do powiedzenia miała właśnie sekcja, są świadectwem jego niedościgłego mistrzostwa.

Wybrana dyskografia:

Out There (1960; z Erikiem Dolphym)
How Time Passes (1960; z Donem Ellisem)
Seven Steps To Heaven (1963; z Milesem Davisem)
Lifetime (1964)
Maiden Voyage (1965; z Herbiem Hancockiem)
Miles In The Sky (1968; z Davisem)
A Shade Of Difference (1968; z Helen Merrill)
Uptown Conversation (1969)
All Blues (1973)
Blues Ferm (1973)
Spanish Blue (1975)
VSOP - Live Under The Sky ( 1977)
Piccolo (1977; CD 1999)
Pastels (1977)
Peg Leg (1978)
Third Plane (1979)
Parade (1980)
Pick 'Em (1980)
Patrao (1980)
Wynton Marsalis (1981)
Heart And Soul (1981; z Cedarem Waltonem)
Etudes (1983)
Telephone (1984; z Jimem Hallem)
Ron Carter Plays Bach (1988)
Carnaval (1990; z Hankiem Jonesem, Sadao Watanabe, Tonym Williamsem)
Panamanhatten (1991; z Richardem Galliano)
Ron Carter Meets Bach (1992)
Live At Village West (1993; z Hallem)
A Tribute To Miles (1994; z Hancockiem, Waynem Shorterem, Wallacem Roneyem, Tonym Williamsem)
The Boss And I (1997)
Black Daffodils (1998; z Mikio Masudą)
So What (1998)
Orfeu (1999)
When Skies Are Grey (2000)
Pick 'Em/Super Strings (2001)
Stardust (2002)
The Golden Striker (2003)

Oficjalna strona Rona Cartera

Dionizy Piątkowski Encyklopedia muzyki popularnej JAZZ Oficyna Wydawnicza Atena